Rozdział dwudziesty trzeci

Dallas

Drzwi są otwarte i wystarczy, że światło z ganku wlewa się prosto do domu, jakby było zaproszone.

Mój żołądek opada, mocno, i wszystko we mnie zamiera, poza pulsem, który bije tak głośno, że przysięgam, że echo odbija się od ścian.

Wchodzę do środka.

Lampa leży na boku przy kanapie. Stół jes...