Rozdział dwieście pięćdziesiąt trzy

Hawkins pomachał do reszty.

– No, chłopaki, ruszamy dupy. Mamy trochę kopania do zrobienia, a jak odkryjemy jego sekrety zanim sam nam je wyśpiewa, to stanie się bezużyteczny. Zostawimy go, niech się kisi we własnym sosie, a my będziemy grzebać w jego życiu.

– Chce mi się pić – warknął Jenson. – ...