rozdział 154

Perspektywa Emmy:

– Nie – powiedziałam. – No, może trochę. Ale to nie... – ugryzłam się w język. – Nic mi nie jest. Po prostu... myślę.

Dłoń Daniela oderwała się od kierownicy, żeby na moment ścisnąć moją. – Nie musimy jeździć, jeśli nie chcesz. Możemy się tylko przejść po ośrodku, zjeść obiad. Ja...