rozdział 159

Perspektywa Nicholasa:

Głos Daniela był cichy – zbyt cichy.

Taki, po którym w filmach zaczyna się trzęsienie ziemi.

Wciąż trzymał moją dłoń w swojej, jakbyśmy zamienili się rolami od tych kilku chwil temu, kiedy to ja złapałem go za ramię. Jego palce były spokojne, opanowane – uścisk chirurg...